MEDITERRANEOKO UDA EGUZKITSUA

2018ko udako egun batean, Mikel eta Sara gurasoekin Mediterraneora joan ziren oporrak pasatzera.
Sara 11 urteko neska bat zen . Oso atsegina, eta azkar irabazten zuen besteen konfiantza.Itsaso koloreko begiak zituen.Lagunekin geratzea oso gustuko zuen eta korrika egitea gustatzen zitzaion.Bestalde, Mikelek 12 urte zituen era oso harroputza zen, baina familiarekin atseginagoa zen.Mikelek begiak belarra bezain berdeak zituen.Ile motz beltza eta azala nahiko txuria zuen.
Aita Juan deitzen zen . Lan asko egin zuen bidaia onartzeko eta oso atsegina zen . Altua eta oso kirolaria zen.Ama, berriz, Izaskun deitzen zen.oso burugogorra zen, baina bihotz onekoa eta eskuzabala zen. Bere senarrarekin egunero korrika egitera joaten zen.
Egun eguzkitsu batean , familia osoak hondartzara joateko asmoa zuen.
Aita! Ama! Eguraldi ederra egiten su! Goazen hondartzara!- eskatu zuen Sarak
Noski, orain joango gara! - erantzun zion aitak
10 minutu pasatu ondoren, hondartzara heldu ziren.
Hemen gaude ! - esan zuen amak
Gauza guztiak hondarrean uztean, Mikelek hitz egin zuen.
Sara ! Goazen uretara.Bero handia daukat !
Sarak koltxoneta hartu eta itsasora joan ziren.
Ordu-erdi bat pasa ondoren, umeak oraindik ez ziren itsasotik bueltatu eta gurasoak kezkatzen hasi ziren.
Lehenengo uretan sartu ziren era bertan ez zuten umeen arrastorik aurkitu.
Ai ene Juan , zer egingo dugu orain? - galdetu zuen Izaskunek urduri.
Goazen soroslearengana - erantzun zion aitak
15 minutu ostean, itsasoan txalupa baten gainean zeuden gurasoak soroslearekin.
Ez dut ezer ikusten.Hemen ez daude. - esan zuen Juanek.
Berehala , amak poliziari deitu zion.Poliziak erantzun bezain laster, inguruan zegoen helikoptero bat ingurunea aztertzen hasi zen.
Bat- batean poliziek islako hondartza batean aurkitu zituen.Gurasoak ziztu bizian heldu ziren eta umeak bertan zeuden.
Hemen zaudete! Zelan zaudete? Gose zaudete? Nola bukatu duzue hemen ? Nirekin gero hitz egingo duzue - esan zuen amak
Lasai ama, itsasoak ekarri gaitu eta ondo gaude - erantzun zuen Sarak
Hurrengo egunetan, aktibitate desberdinak egiten zituzten
Bihar , dagoeneko , bagoaz.Beraz , zelan pastu duzue ?- galdetu zuen aitak.
Ederki, hurrengo urtean etorriko gara?- galdetu zuen Mikelek.
Noski ! - esan zuen amak , eta besarkada handi bana eman zioten elkarri.

FAMILIA BAT OPORRETAN

Udako egun bat zen. Ikastola bukatu ondoren, familia bat : amona Clara ( argala eta ilea zuhaitzaren kolorekoa), aitona Juan ( argala eta begi urdinekoa), euren semea Carlos( jatorra eta begi berdekoa), Carlosen emaztea Laura ( alaia eta ile luzekoa) eta beraien alaba Jone ( ile eta begi marroidunak), oporretan joan ziren mediterraneo aldera.

Familia hark gauza guztiak hartu eta hondartzara joatea erabaki zuen pozik. Heldu orduko, tunbonak jarri eta amona eta Laura eguzkia hartzen jarri ziren. Besteak uretan sartu ziren.

17:00-ak ziren eta, bat-batean, ura barrurantz sartzen hasi zen. Konturatu orduko uretan zebilen neskatxa bat oihuka hasi zen.

-AAAAAA! Tsunami eta lurrikara bat datoz! Goazen hemendik - esan zuen uretan zegoen neskatxak.

-Aita, aita hemendik joan behar dugu! -esan zion Jonek aitari.

-Bai! Baina lehenago amonari eta amari esan behar diegu -erantzun zion aitak.

Uretatik irten eta amonari eta amari kontatu zieten.

- Ez da egia izango! - erantzun zuen amonak urduri.

Familia hondartzatik irten zen eta lurrikara eta tsunamia bi ordu barru izango zirela jakin zuten. Hotelerantz abiatu ziren eta gauza guztia hartu zituzten hoteletik urruntzeko nahian.

-Zer moduz helikoptero bat eskatzen badugu? - esan zuen amonak.

- Hori bai ideia ona! - esan zuen aitak.

- Hemen dago helikopteroaren telefonoa. Deitu egingo dut, gure bila etorri dadin! - esan zuen amonak.

-Helikopteroak ordu erdi iraungo du ona etortzen, egon erne eta dena prest eduki - esan zuen amonak.

Ordu erdi pasata, helikopteroa etorri zen, baina, aldi berean, tsunamia eta lurrikara era etorri ziren. Horregatik ez zuten denbora eduki ihes egiteko eta denak hil ziren.

HERRIALDETIK GALDUTA

Patxik ez zuen inoiz hain azkar korrika egin. Komikietako Flash ematen zuen. Egun hartan, goizeko hamarretan, autobusa artu behar zuen Bartzelonara joateko. Beyonce ren kontzertua zeukan. Ez zuenarekin espero kontatu zuen, nahi gabe, goiz hartan, 9:30 etan esnatuko zela.

Autobus geltokiko jendea begira geratzen zitzaion. Bere zorte txarrerako, baldosa batekin estropezu egin, lurrera jausi eta maleta barruan zuen guztia jausi zitzaion. Pentsatu aurretik, dena jasotzen hasi zen. Jendea berari laguntzera hurbildu zen eta bi minutu beranduago abian zen berriro. 9:58 ak ziren eta korrika jarraitzen zuen, urrinean autobusak ikusten zituen. Bidean, adin handiko emakume batekin elkartu zen.

-Barkatu andrea. Bartzelonako autobusa non dago? - galdetu zion Patxik.

-Han bertan. Azkar, abiatzeko puntuan dago. -  erantzun zion.

-Eskerrik asko.

Autobusera iritsi zen. Munduko pertsonarik zoriontsuena sentitzen zen momentu horretan.

-Tiketa mesedez. - eskatu zion gidariak.

-Bai. Hemen duzu. - esan zion Patxik.

-Bidaia ona izan.

Patxiren kezka guztiak hegan joan ziren. Bere begi urdinek lasaitasuna adierazten zuten, bere sudur txikiak arnasa lasai hartzen zuen. Leiho ondoko aulkian eseri zen. Minutu gutxitara, begiak itxi zituen.

Esnatu zenean, aharrausika hasi zen. Leihora begiratu zuen. Pasaia ederra iruditu zitzaion, belardi berde berdeak ikusi zituen. Eguzkia inoiz baino argitsuago zegoen, izugarrizko zirrara sentitu zuen.

Erlojua begiratu eta 10:25  zirela konturatu zen. Leihora begiratu zuen berriro, autobus bat ikusi zuen. Autobusaren aurrealdea ikusi eta kartelean ‘’Bartzelona’’ jartzen zuela konturatu zen. Ia bihotzeko bat eman zion. Txoferrarengana joan zen. Gelditzeko eskatu zion, baina ezin izan zuen, izan ere, autopistan zeuden.

Valentziara iritsi zenean, autostop egiten hasi zen. Kotxe bat gelditu zitzaion.

-Nora zoazte? - galdetu zuen Patxik.

-Gu, Bartzelonara.

-Zuekin joan naiteke?

-Noski, utzi maleta.

Patxi ez zen inoiz hain pozik egon. Emogi irribarretsua bezain pozik zegoen. Iritsi zirenean, Patxi, zuzenean kontzertua egingo zen estadiora joan zen. Baina iritsi zenean, jendea irteten ari zela konturatu zen. Patxi, pertsona alaia zen, baina momentu triste hori ez zuen inoiz ahaztuko.

Txomin Maidagan Ruiz

OPORRAK MEDITERRANEOAN

Nire familia eta ni Mediterraneora joan ginen oporretan, baina bat-batena, amona gaixotu egin zen. Oporretara joan ginenak, nire ama Maite, ederra, zerua bezain urdinak zituen begiak eta ile txuriduna zen baita, bihotz onekoa eta alaia era, aita bezalakoa, baina aita Xabik,ile beltza zuen, ikatza bezalakoa. Nire anaia Mikel eta ni Ander birkiak ginen, beraz, berdinak ginen, ile beltza eta begi urdinak genituen, eta amona Pilarrek ile txuria eta begi berdeak zituen, munduko amamarik jatorrena zen.

Amonak "gripe" bezalako bat harrapatu zuen, ahotik odola botatzen zuen eta, hurrengo egunean , hil egin zen.

Guri oso arraroa iruditu zitzaigun eta, horregatik, funeral ostean, gurasoek ikertzaile bati deitu zioten.

- Xabi ez dut sinesten amonari gertatutakoa - esan zuena amak.

- Nik ere ez - erantzun zuen aitak.

- Eta zen egingo dugu ? - galdetu zuen amak triste.

- Ikertzaile bati deituko diot - esan zuen aitak.

- Ongi da - erantzun zion amak.

Hurrengo egunean, gizon bat etorri zen etxera:

- Kaixo, Jon naiz, ikertzailea - esan zuen serio.

- Kaixo, gu Lopez familia gara, sartu - esan zion aitak.

Egun hartatik aurrera, nik eta Mikelek Joneri lagundu genion eta 2 egun pasatu ondoren, Jonek deitu egin zigun notiziekin. Jonek kontatu ziguna harrituta utzi gintuen.

- Nola da posible amona espia izatea ? - galdetu nuen.

- Ondo gordeta zuen - esan zuen aitak.

- Egia da- erantzun zion nire amak.

Egun horretan, amona hil zuen gizona kartzelatua izan zen eta gu etxera bueltatu ginen, eta bueltatzerakoan, egunkari guztietan geundela konturatu ginen, ikertzailearekin batera.

Albertoren abenturak

Arratsalde batean Gasteizeko autobusa geltokian nengoela, gizon nagusi batek maleta pisutsu bat zeraman, Alberto deitzen zela uste dut. Ilea beltza zuen, ikatzaren modukoak eta begi berdeak belarraren antzekoak. Ez zen  oso altua eta pozik zegoela igerritzen zitzaion.


Albertok maleta pisutsua zeraman, Bartzelonara hiru aste pasatzera joan beha zelako. Momentu horretan, 17:30 -ak aldera, bi poliziek Alberto gelditu zuten, bere maleta erregistratzeko. Poliziak bere maleta begiratzen zeunden bitartean, autobusak, ihes egin zuen eta Albertoren poza haserre bihurtu zen.


5 minutu egon zen poliziekin eztabaidan. Elkarrizketa entzutea lortu nuen. Hauxe  entzutea lortu nuen:

Zuen kulparengatik nire autobusa galdu dut - Esan zuen Albertok modu txarrean.

Ez dago beste autobus bat Bartzelonarantz? - galdetu zion polizia batek.

Pixka bat beranduago elkarrizketan sartu nintzen.

Ez, ez dago beste autobusik Bartzelonarantz hurrengo asteartera arte. - Ezan nuen.

Orduan 17:40-ak aldera poliziek Albertorekin tratu bat egin zuten:
Poliziek Alberto beste autobus geltoki batera eramango zuten, beste autobus bat hartzeko.


Tratua adosterakoan, berriro eztabaidan hasi ziren:

Zein da hurrengo geltokia? - Galdetu zuten poliziek.

Eta ni zer dakit. Zuen kulpa da hau dena. - Erantzun zuen Albertok haserre.

Lasai, hurrengo geltokia Donostian dago. - Ezan nion Albertori.


Behin 18:00 zirela, poliziek Alberto Donostiara eraman zuten autobusa hartzeko eta seguruena autobusa hartuko zuela Bartzelonarantz.

OPOR ERREPIKAEZINAK

Bazen behin, Irlandar familia bat Benidormen oporrak pasatzen. Familia hori uda guztietan Benidormera joaten zen lagunekin. Hau da, 3 familia guztira, 6 guraso eta 8 ume.

Familia protagonista 6 pertsonez osatuta zegoen: Gurasoak eta lau ume. Umeen izenak honek ziren: Maddi, Miren, Lia eta Ekain. Hauek oso antzerakoak ziren, ile horia eguzki izpien bezain argiak zuten eta denek begi berde ilunak zuten. Txikienak, Maddi, 6 urte zituen eta nagusienak , Ekain, 16 urte zituen.

Egun batean, Abuztuaren 8an, ohikoa zen bezala, Familia guztiak elkartu ziren bazkaltzeko, hondartzan zegoen taberna polit batean.

-Kaixo! Gaur zer nahi duzue jateko?- galdetu zuen tabernariak.

-Betikoa, hau da, guretzat paella bat eta umeentzat menu infantila- erantzun zuen gurasoetako batek.

Janaria etorri eta jan bitartean , oso berandu egin zen, hori dela eta, jan ondoren, umeak txikipark batean utzi zituzten eta gurasoek siesta eder bat hartzera joan ziren.

-Bueno, gero 18:30etan umeak jaso eta igerilekura ez?- galdetu zuen gurasoetako batek.

-Bai, hori da arratsaldeko plana.

-Ados, agur.

-Agur.

Horrela agurtu ziren gurasoak eta bakoitza bere apartamentura sartu zen. Siesta bota eta gero, bakoitza bere umearen bila joan zen eta danak batera igerilekura joan ziren. Maddik bere toalla gustukoena eraman zuen, larrosa zen, oso alaia eta polita zen, bera bezalakoa.

-Kaixo, zenbat zarete?-galdetu zuen igerilekuko gizon batek.

-12 gara.

Igerilekuan sartu eta oso ondo pasatu ondoren, etxera joateko ordua heldu zen. Gurasoek kanpoan afaldu behar zutenez, umeei afaria eman zieten eta lotara bialduz gero,  apartamentutik oso hurbil zegoen taberna batera jaitsi ziren, umeengandik gertu egoteko.

Afaltzen ari ziren bitartean, ordu erdi bat pasatu eta gero, gurasoetako bat joan zen ikustera ea ume guztiak lotan zeuden ala ez eta ea baten batek laguntza behar zuen ala ez.

Apartamentu guztietan sartu zen familia protagonistarenean izan ezik. Hara sartzerakoan, denak lotan zeudela ikusi zuen, baina Maddi ez zegoela ikusi bitartean, tabernara bueltatu zen bere gurasoei notizia emateko.

Guraso guztiak asko kezkatu ziren, ondorioz, poliziari deitzea erabaki zuten:

-Bai? zein da zure arazoa?

-Nire umea desagertu egin da!

-Ez kezkatu, oraintxe bertan joango gara zuengana.

-Bale, mila esker, Aquasol apartamentuetan gaude.

Ez zuten asko tardatu poliziak etortzen. Lehenik eta behin, zona guztia arakatu zuten eta Maddiren hainbat aztarna aurkitu zutenez, aztarnak jarraitzea erabaki zuten.

Bide luze eta mingarria izan zen Maddiren gurasoentzat. Hauek, negarrez jarraitzen zuten eta haien begietan iluntasuna eta mina ikusten zen.

-Hemen dago!-oihukatu zuen poliziak oso pozik.

-Maddi! Eskerrik asko Jauna!- oihukatu zuen negarrez bere amak.

Maddi, lotan zegoen, bera sonanbulua zen eta eta ez ziren horretaz gogoratu. Susto handia eman zien denei, baina umea ondo zegoela ikusita, denak lasaiago gelditu ziren zalantzarik gabe.

-Eskerrik asko zuen lana egiteagatik- esan zuen Maddiren amak.

-Ez da ezer izan, horretarako gaude.

Maddiren gurasoen begietan alaitasuna eta lasaitasuna ikusterakoan, Maddiri irribarrea atera zitzaion, alaitasun irribarrea.

Irlandara bueltatzeko eguna heldu zen, Familiak dana maletan sartu eta dana jasoz gero, aireportura joan ziren. Familia guztiek hegazkin berbera hartu zuten eta Irlandara bueltatu ziren.

Etxera sartzerakoan, Maddik eta bere familiak, bakea sentitu zuten, bakea eta poztasun handia.

Egunak joan ahala, poztasuna hor jarraitzen zuen haien aurpegietan. Horrela, istorio hau bere bukaerara heldu zen.

AMONA GAIXOA

Ane begi urdin, ile kizkur eta horidun neskatila bat da. 10 urte ditu eta Oskar izeneko anaia du, ile marroiska, begi berdeak dituena eta ez oso argala dena. Bien artean erlazio ona zeukaten. Ez zuten borrokatzen eta oso gutxitan haserretzen ziren.

Martxoaren 9 an, Aneren urtebetetzea izango zen eta hori ospatzeko Suances izeneko herri txiki batera joatea pentsatu zuten, oso herri distiratsu eta polit bat. Maletak egiten ari zuren bitartean, Mari karmenek txarto sentitzen zela esan zuen, beraz, komunera joan zen, eta eztulka egiten hasi zen.

- Ama, Aita ! Amona odola eztultzen ari da ! - esan zuen Oskarrek oiluka 

- Anbulantziari deitu beharko genioke. Ane har ezazu mugikorra eta kontatu gertatutakoa. - esan zuen amak oiluka eta dardarka. 

- Ondo nago, hau gauza normala da. Sarritan gertatzen zait - erantzun zion amonak aurpegi txuriaz. 

- Oso normala ez da. Eztula egiten duzunean, odola botatzen duzu. - esan zion Oskarrek amonari. 

Aita, berriz, sofan etzanda zegoen, odolarekin mareatu egiten zelako.

Negarrez zegoen eta aita berengana joan zen 

- Zer gertatzen zaizu ? Galdetu zion aitak. 

- Amonarekin ospatu nahi nuen urtebetetzea eta orain ezin izango dut. - erantzun zion pena handiz 

- Lasai egon laztana. Sendatuko da. 

Etxeko txirrina entzun eta, segituan, atea zabaldu zuten. Medikua aneketan sartu zen, amona kamila batera igo zuen eta kable batzuk konektatu zizkien. Dena prest zegoen eta ospitalera joan ziren. Denak kotxean montatu eta anbulantziaren atzetik joan ziren. 

Heldutakoan, amona eztularen eta odola botatzearen zergatia topatzen hasi ziren eta min bizia zeukala esan zioten. 

Operazio bat egitea pentsatu zieten eta baietz esan zion familiak. Beraz, operazioa egin osten, amona berriro etxera bueltatuko zela esan zuen medikuak.

Martxoaren 9, Aneren urtebetetzea zen, eta eskatzen zuen bakarra amona sendatzea zen. Begiak estalita zituen, bere etxeko patiora jaitsi eta begiko estalkia kentzerakoan, amona ikusi zuen. 

- Zorionak Ane ! - esan zion. 

Ane irrifar batez zegoen eta eguna oso ondo bukatu zuen

Narrazioa (HODEI)

ANARKIAREN SEMEAK MOTOR KLUBA:

Markel Gasteizko autobus geltokian zegoen Bartzelonarantz zihoan autobusari itxaroten. Markel txikia eta argala zen. Honek ez zuen indar handirik, baina oso azkarra zen.
Autobusa iritsi ostean ateratzera zihoanean, Markel hurbiltzen zebilela, 2 poliziek gelditzeko eskatzea diote:

     - Zu! gelditu zaitez oraintxe bertan. -esan zioten poliziek Markeli

     - Zer nahi duzue? - galdetu zuen.

     - Zure maleta ikustea nahi dugu. Pisu handia duela ikusi dugulako.

     - Ez dizuet maleta erakutsi behar, autobusa galdu behar dut eta.- erantzun zien Markelek

Hauek, berriz, Markelen maleta hartu zuten baimenik gabe. Zabaldu zutenean, pistola bat zuela ohartu ziren eta kartzelara eraman behar zutela esan zioten:

    - Zer egiten du pistola batek maletan? kartzelara eramango zaitut, oraintxe bertan.

Markel isildu egin zen momentu hartan. Bera kotxera sartu ondoren, kartzelara joateko bidea hasi zuten, baina, ez zuten denbora asko itxaron zerbait gertatu arte.

Markel “Anarkiaren semaek motor-klubeko” agintaria zen eta klub artako pertsonak Markel askatzera etorri ziren. Kotxea gelditzeko eskatu zieten:

    - Gelditu kotxea oraintxe bertan! - esan zuen guztiz tapatua zegoen pertsona batek, pistola erakusten zuen bitartean.

    - Oraintxe geldituko dut -esan zion polizia agenteak.

Autoa gelitzerakoan, Markel azkar irten eta guztiak motorretan ihes egon zuten.

Urte baten ondoren, berriz ikusi zuten kalean, baina, momentu hartan, ez zuten ezer egin polizia gehiago etorri zirenean, joan ziren beraren bila. Berriz espetxera bidean zihoazela, kotxeko ispiluan ikusi zuten, berriz ere, motorrak zetozela. Orduan, sirenak piztu eta azkarrago joatekoa esan zion Mikelek:

    - Azkar! jarri itzauz sirenak eta segi azkar, guregana datozela.- esan zion Joni

Jonek kasu egin eta ziztu bizian, heldi ziren espetxera. Bertan Markeli 10 urteko kartzela-zigorra jarri zioten. Motor-klubeko pertsonak guztiak ere kartzelara sartu zituzten eta hortik aurrera ez zen arazo gehiago sortu.

GURE OROITZAPENETAN

2016ko uda zela, nire familiarekin Mediterraneora joan nintzen, udako opor guztiak bertan pasatzeko asmoz.

Horretarako, familiako kide guztiok, hau da, amak, aitak, amonak, osabak, lehengusinak eta nik, etxe bat hondartza ondoan alkilatzea erabakirik egokiena zela pentsatu genuen.

Bertara ostegun arratsalde batean heldu ginen; 8orduz kotxe batean pasa ondoren; eta kotxeak alkilatutako etxe parean utzi gintuen.

Etxea, handia, zuri kolorekoa eta oso polita zen. Horrez gain, oso deigarria ere zen. Terraza handi bat zeukan izugarrizko bistekin. Orduan, bai denok paradisu hortaz maitemindu ginen.

-Zelako bista ederrak! -esan nuen pozik eta alai.

-Izugarri politak! -gaineratu zuen nire lehengusinak.

-Nor dago udaz gozatzeko prest? -galdetu zuen bat batean nire aitaitak.

-Ni, ni, ni! -erantzun genuen danok batera.

-Goazen ba, denok batera gauzak dagozkien tokietan uzten! -erantzun zuen nire amamak pozik eta alai. Zeren eta, bera oso alaia eta baikorra zen.

Beraz, gauzak bere tokian utzi genituela , eta egunak joan eta egunak etorri zirela. Bat-batean, bazkaltzen ari ginela, amonak esan zuen:

-Oso txarto sentitzen naiz, medikura joan behar dut.

-Berehala, ama. -erantzun zion nire aitak arduratuta.

Hori esan zuenean, denok larritu ginen, zeren eta, amonak gutxitan kexatzen zen. Beraz, medikura eraman genuen, nire aitak, nire osabak eta nik.

Medikura heldu ginen bezain  laster, neska ile kizkurdun batek harreratu gintuen. Itxaroteko eta datu guztiak emateko esan zigun. Pausu guztiak bete genituen. Baina denbora zihoala mina handiagotzen ari zitzaion, baita gure kezka ere.

Etxean geratu zirenak, hondartzara joan ziren, zeren eta, pentsatu zuten laster bueltatuko ginela, baina ez zen horrela izan.

30 minutu pasatu zirenean, azkenean, medikuak txanda hartu ziguten, eta amama ingresatu zuten. Prozesu hau bukatu bezain laster; medikua guregana etorri zen eta hau esan zigun:

-Begira, hau ez da erraza ez niretzat ez zuentzat, baina, zuen senidea bihotzeko bat sufritzen ari da.

Hirurok eskua ahora eta burura eraman genituen, ezer esan gabe.

-Orduan hil egingo da? -erantzun zion nire osabak.

-Benetan, bihotz-bihotzez asko sentitzen dudala, baino baietz esan beharra daukat.

Negarrez hasi nintzen, eta izugarrizko pena sentitu nuen.

Hori esan zigutenean, berehala, familiakoei deitu eta gertatutakoa azaldu genien. Geratutakoaz ohartu ziren bezain pronto, ospitalera hurbildu eta amamarekin pasatu genituen geratzen zitzaizkigun minutuak.

Benetan minduta geratu ginen, nire aitaita batez ere. Beraz, funeral txiki bat egin genion eta geratutako hautsak Euskal Herrira bueltatu genituen.

Asko sufritu genuen, beraz, orduz gero, ez dugu Mediterraneoa berriz zapaldu.

BIDAIA

2018ko udako oporretan, familia oso bat mediterraneora joan zen. Amona, aitona, aita, ama eta semea. Amona Joxefinak ile horia zuen, hondartzeko harea bezalakoa eta begiak marroiak zuhaitzaren enborraren bezalakoak. Aitonak, Antoniok, ile beltza zuen “azabatxe” zaldi batena bezalakoa. Begiak urdinak hondartzako uraren antzekoak. Amak, Emmak, ilea beltza eta begiak urdinak. Aitak, Julianek, ile horia eta begi urdina eta azkenik, Jonek, semeak, ile gorria eta begi beltzak zituen.
Juliani, bidaia bat oparitu zioten fabrikan mediterraneora joateko eta berak egin zuen lehena familiari deitzea izan zen, sorpresa emateko:
Egun on familia, sorpresa bat daukat.-esan zuen aitak.
Zer da?- galdetu zuen Jonek jakiteko irrikitan.
Mediterraneora joango gara bihar goizean.-esan zuen aitak.
Alaaaa!!! ongi da. Maleta prestatzera goaz.- esan zuten Emmak, Jonek, Joxefinak eta Antoniok.
Hurrengo egunean aitak karabana bat alokatu zuen eta mediterraneorako bidaia hasi zuten. Bat-batean, Jon mareatzen hasi zen eta gelditu egin ziren. Hondartzaren ondoan gelditu ziren eta aitak esan zuen:
Begira marrazoak!!!
Kontuz ibili behar gara marrazoekin.- Esan zuen amonak.
Jon botaka egin ondoren, errepidera bueltatu ziren. 2 ordu pasata aitak logura zuen eta berriz ere gelditu ziren, lo egiteko, baina aitona Antoniok eta Jon hondartzara joan ziren, baina ez zekiten marrazo bat zegoela bertan. Aitona uretara sartu zen eta, bat-batean, marrazoak aitonari haginka egi zion eta korrontea galdu zuen bertan. Jon ohiluka hasi zen eta aita korrika joan zen aitona uretatik ateratzera. Ama, bitartean, anbulantziari deitzen ari zen, 5 minutu pasa zen eta helikoptero bat joan zen aitonari jasotzera ospitalera eramateko.
Aitona 4 egunez koman egon zen eta hilabete bat pasa ondoren, aitona kalean zegoen protesi batekin, berriz ere hondartzetara joateko irrikitan, baina beldur handiagoaz.

IÑAKI ETA BERE BIDAIA BARTZELONARA HELDU AURRETIK

Abenduaren 30ean, Iñaki mutil mutiriak, epelak… Bartzelonara joatea erabaki zuen. Bere fisikoak mutil maltzur bat zela erakusten zuen. Bere hule beltza gehienetan zikin eramaten zuen, baina bere begi marroiek begirada interesgarria zuela adierazten zuten. Mutil oso ausarta sentitzen zen eta norbait berarekin sartzerakoan, oso harro jartzen zen. Horrez gain, urte batzuk lehenago drogen artean ibilia zen.

Gasteizko autobus-geltokira iritsi zenean, konturatu zen zebilela. Autobusa bertatik ateratzen zegoela Iñaki korrika hasi zen. Maletak pisu handia zuen eta ia heltzerakoan bi polizia beregana hurbildu ziren.
 - Apa gizon, zelan duzu izena? - galdetu zion polizietako batek.
 - Ni Iñaki naiz, zuek? - erantzun zuen Iñakik.
 - Orain gure izenek ez dute garrantzia handirik esan zuten poliziek.

Handik gutxira, beste polizia bat heldu zen txakur batekin. Beraiengana heltzerakoan, txakurra zaunka hasi zen. Momentu horretan, gizona konturatu zen txakurra zaunka hasi zela eta arduratu egin zen, berak bazekien zergatik hasi zen zaunka eta.
 - Zer duzu maleta horretan, Iñaki? - ahots interesgarri batekin zioen polizietako batek.
 - Nik ez dut ezer arrarorik. Arropa arraroa iruditzen bazaizue… - erantzun zuen ironia apur batekin.

Momentu horretan, poliziek ez zioten sinistu, beraz, maleta zabaltzea eskatu zioten.
 - Ez dut uzte nire maleta zabaltzeak zerbait konponduko dizuela, ez daukat ezer. - kabreatuta esan zuen Iñakik.

Arrazoi horregatik, poliziek berarengan konfiantza gutxiago sentitu zuten. Beraien fisiko indartsuarekin, nahiz eta pertsona onak izan, Iñaki hartu zuten biren artean eta besteak maleta zabaldu zuen.

 - Zabaltzerakoan, hainbat gauza topatu zituzten: Drogak eta hainbat pistola…
 - Zer da hau guztia? - galdetu zion poliziak.
 - Erantzun! - Oihukatu zion beste batek.

Une hartan, Iñakik ez zuen erantzuten. Hiruren artean komisarioarengana eraman zuten eta bertan hainbat galdera egin zioten.

ELKARREKIN BETIRAKO

Smaran, Saharako basamortuko herrian Ugago emakumea bere bilobarekin bizi da.
Ugago oso adintsua eta langilea zen. Lau urtetik hona bere bilobaren ardura hartu
zuen, bere gurasoek abandonatu zutenetik. Oso ondo moldatzen dira elkarrekin
eta bilobak asko maite  zuen bere amona. Bilobak Sara du izena, 9 urte ditu.
Oso neska alaia eta polita da. Ile luzea eta beltza du, gaua bezain iluna. Asko
gustatzen zaio bere amonarekin denbora pasatzea.

Oporretako egun batean, bi emakumeek erabaki zuten, Mediterraneora joatea 3 egun
pasatzera. Iritsi zirenean, Ugago Mediterraneoko hotel batera joaten da, txarto sentitzen
zelako. Bitartean, Sara Mediterraneoko kaleetan paseatzera joan da.

Sara hotelera bueltatu zenean, bere amona lurrean ikusi zuen. Urduri, medikuari deitu
zion. Bitartean, amona lurretik zutitzen lagundu zuen, ohean jartzeko. Medikua iritsi
zenean, Sarak esan zion:

- Ez dakit zer pasatu den. Lurrean topatu dut. Kontziente zegoen eta ohera eraman dut.

Medikuak erantzun zion:

- Lasai, orain ikusiko dugu zer gertatzen zaion.

Medikuak amona ikusi bezain laster, esan zion Sarari:

- Sara, zure amona oso gaizki dago. Derrigorrez hurbilen dagoen ospitalera eraman behar
dugu!

Sarak oso urduri esan zion:

- Ez daukagu dirurik ospitalera eramateko. Lan bat topatu beharko nuke, ospitala

ordaintzeko.

Hurrengo egunean, Sara joan zen lan bat topatzera, baina inork ez zuen onartu adin-txikiko
pertsonak lana egitea. Sarak ez zuen jaso diru nahikoa eta, orduan, bere amona hil zen.
Sara oso minduta zegoen, ezin zuelako ezer egin. Aste bat pasatu zen eta Sarak ez
zekien zer egin, gainera, ez zuen ezer jan, gosez zegoen. Sara oso etsituta zegoen.

Egun batzuk pasatu zituen, Sarak ezin zuen gehiago jasan eta hil zen. Bat-batean, Sarak
begia ireki zuenean, bere amonarekin zegoen. Handik aurrera, biak oso zoriontsuak izan
ziren betirako.

Elena Chen

GURE ETXEAN BEZALA INON ERE EZ

Udako opor luze eta bero batzuetan, Getariako familia bat Mediterraneo aldera joan zen. Mediterraneoan zegoen irla batean zenbiltzan, lasai-lasai. Getariako familia hau lau gaztez eta bi aitaz osatuta zegoen. Bi aitak oso ondo konpontzen ziren beraien artean, oso alaiak baitziren biak.

Bizitza gogorra izan zuten, sexu bereko pertsonak gustatzeagatik, baina heldu izatean, oso zoriontsuak bilakatu ziren. Lau gazteetatik, bi neskak ziren, eta beste biak mutilak. Nahiko ondo konpontzen ziren laurak, nahiz eta anai-arreba guztiak bezala noizbehinka borrokatu.

Irla hura ez zen oso handia. Bost bat herrixkaz osaturik zegoen eta lasaitasuna zen bertako errege. Getariarrak kostaldeko etxetxo batean zeuden, itsasoari begiratzen zegoen batean. Oso irla polita zen eta oso pozik zebiltzan.

Hamargarren eguna zen, abuztuak 24, eta hondartzara zihoazela, aita aldizkaria erostera sartu zen ondoko denda arrunt batean. Aldizkaria erosi ahala, seiak ahoa zabalik gelditu ziren bertan irakurtzen ari zirenaz. “LURRIKARAK ETA TSUNAMIEK EZ DUTE ASKO ITXARONGO” zioen titularrak hartzen zuen ia aldizkari osoko portada. Getariarrak alokatutako etxera itzuli ziren korrika. Heldu bezain azkar, sukaldeko mahian jarri eta bilera bat egin zuten. Zerbait egin behar zuten azkar eta urduritasunak ez ziren asko laguntzen. Neska nagusienak hegazkin bat hartzea proposatu zuen; besteek txalupa batean alde egitea. Horrelako batean, aitek ordenagailua zabaldu eta irtenbide guztietan pentsatuz egokiena hautatzen jarri zuten. Hogei minutu gelditu gabe ibili ostean, ez zeukatela ezertxo ere ez egiteko konturatu ziren: ez hegazkinik, ez txaluparik, ezta beste hotelik ere. Han geratu beharko ziren.

Beraien bost egun txarrenak eduki zituzten, larrialdiaren egunari itxaroten. Beraien bizitzako azken egunak zirela pentsatzen zuten eta ezin zioten negar egiteari utzi.

Halako batean, hainbeste itxarondako eguna heldu zen, lurrikaren eta tsunamiaren eguna.

Seiak ez ziren etxetik ere irten eta gaua etorri zitzaien bat-batean:
 - Gaua da eta ez da tsunamirik gertatu! - esan zuen seme gazteak.
 - Ezta lurrikararik ere! - erantzun zion aita batek.
 - Bizirik gaude! - ospatu zuen alaba nagusiak.
 - Goazen ba ospatzera! - proposatu zuen aita batek.
 - Bai! - erantzun zioten beste guztiek.
 - Ez gara kostaldera inoiz ere itzuliko, a zer sustoa! - esan zuen alaba nagusiak.
 - Ezta pentsatu ere - erantzun zion aita batek.
 - Gure herria hain da polita aprobetxatu egin beharko genukeela - esan zuen anaia gazteak.

Getariarrek gertatutakoa ospatu zuten eta inoiz gehiago ez ziren beraien herritik oso urrutira irten, beraien herria baitzen polita eta gehiago baloratu behar baitzuten.

ATZAMARRA

Orain dela urte batzuk, ikastolan nengoela, atearekin jolasten nenbilen; eta  atzamarra ate barruan sartzea bururatu zitzaidan. Bat batean, neska altu batek, jenio asko zuenak,  atea itxi zuen  eta neure atzamarra arrapatu zuen.

- Gelditu, mesedez, gelditu! Atzamarra atean dut!! - esan nion oihuka.

Gelditzeko esan nion, baina, ala ere, min handia hartu nuen. Beraz, negarrez hasi nintzen eta  Gelakide guztiak neuri begira geratu ziren, zer gertatu ote zen “galdetuz”.

Andereñoa berehala etorri zen eta gertatutakoaz ohartu bezain laster; korrikan joan zen irakasle gelarantz neure gurasoei deitzera.

- Baina zer gertatu da - galdetu zuen andereñoak.

- Alaitz atearekin atzamarra harrapatu du!! - esan zuen ikasle batek.

- Hau bai zorigaitza!! Lasai Alaitz zure gurasoei deituko diet, itxaron hemen - esan zuen andereñoak.

10 minutu pasa ondoren, kotxez etorri ziren neure bila, nire gurasoak etorri ziren.

Kotxearekin medikuraino (urgentziara) joan ginen, eta bertan txanda hartu zigun, neska polit batek. Urak, berde koloreko begi oso politak zituen. Gainera, gaua bezalako ile beltz distiratsua zuen, diamante baten antza zuela ematen zuen.

30 minutu egon nintzen itxaroten neure txanda heldu arte. Gainera,  oso urduri nengoen .Txanda heldu zenean, mediku gazte bat atera zen. Oso, altua eta bizarduna zen. Gainera, ile marroia zuen eta oso jatorra zela dirudien.

Bat batean galdetu zidan:

-Kaixo, zer gertatu zaizu?

-Atzamarra atearekin harrapatu dut. - erantzun nion minduta.

-Ongi da, orduan behatza begiratu egin behar zaitugu. -esan zidan.

Esan bezala lehenik eta behin, atzamarra begiratu zidan, eta itxuraz, ez zegoen oso ondo...,beraz, erradiografia bat egitea onena zela pentsatu zuten.

Erradiografia egitera joan nintzenean izututa nengoen, eta zerbait gertatu behar zidala pentsatu nuen. Baina sartu bezain laster, erradiografiak egiten zuten medikuek lasaitu egin ninduten.

Gela oso iluna zen; bertan, ohe eta zutiko x-izpien makinak zeuden; ohiek argia zuten. Ni zutikoan jarri nintzen.

-Ez duzu besoa mugitu behar, bestela erradiografia errepikatu egin beharko duzu.- adierazi zidan.

-Bale, saiatu egingo naiz- erantzun nion urduritasunez.

Dena pentsatu baina askoz ere hobetoago atera zen; eta hortik gutxira gelatik atera nintzen. Ateratzean, medikuaren kontsultara heldu nintzen.

Egileak: Iraia Lopez, Oihan Astaburuaga, Elena Chen Yin eta Alaitz Gomez

ERRUSIARRAK ESKIATZEN

Orain dela hiru urte gutxi gora behera, zehazki 2016ko Aste Santuetan, Josune, neska altua, argala eta txokolate kolorezko ilea zuen. Izaeraz oso jatorra ematen zuen eta esku-zabala zen.  Bere familiari asko gustatzen zitzaion bidaiatzea, beraz Andorrara eskiatzera joatea erabaki zuten. Bide oso luzea eduki izan bai zuten. 6 ordutako bide luzearen ostean, Andorrara iritsi ziren gauez, nekatuta zeudenez afaldu eta oheratu egin ziren.

Hurrengo goizean , Josunek eta bere familiak eskiatzeko arropa jantzi, gosaldu eta estazio bidera joan ziren. Estaziora heltzerakoan forfait-ak erosi zituzten eta eskiak janzten hasi ziren.

Berehala, elurretara joan eta eskiatzen jardun ziren. Aita eta anaia alde batetik joan ziren eta Josune eta ama aldiz bestetik;
Gero eguerdiko 15:00 etan ikusiko gara.  - esan zuen amak.
Ados laster arte, ondo pasa! - erantzun zion aitak.

Jarraian, Josune eta ama teleaulkietan igo eta gorantz joaten hasi ziren. Ia heltzerakoan, ama eskiarekin trabatu eta teleaulki guztiak geratu egin ziren;
A zer espektakulua egin dudan. - esan zuen amak lotsati-lotsati.
Lasai ama ez zaitez arduratu! Ez behar bat izan da . - erantzun zion alabak bere  amari.

Bertako gizona oso haserre, Josuneren amari eta berari iraintzen hasi zen.
Errusiar aluak , ez dakizue eskiatzen, beti berdin zaudete,  beti berdinak! Teleaulkiak oztopatzen! - oihukatu zuen bertako gizonak.

Izan ere, gizonak ez zekien beraiek gazteleraz ulertzen zutela, errusiarrak zirela pentsatzen zuen . Bi emakumeek gertatutakoa alde batera utzi zuten eta eskiatzera joatea erabaki zuten.

Baina, ama berehala irainduta sentitu zen, ez zuen oso ondo hartu gizonak esandakoa beraz, erabaki zuen gizonarengana joatea, eta gauzak konpontzea.

Eguerdion jauna zuk esan duzun bezala teleaulkiko errusiarra naiz zure ustean, baina nik gazteleraz badakit beraz dena ulertu dizut eta ez zait ongi iruditu esan diguzun dena. - azaldu zion amak jaunari.

Barkatu anderea, ez nekien zer egin, beti egoten da norbait trabatu egiten dena beraz gaur sutan nengoen horregatik oihukatu dizuet esan dudana. - esan zion gizonak oso arduratuta.

Lasai egon, baina jakin asko mindu diguzula, hurrengoan lasai hartu eskiatzaileek holako gauzak egiten dutenean eta errespetu gehiagorekin jokatu. - erantzun zion amak errespetu guztiarekin.



Barkamena eskatu zuen eta horren ondorioz, gizonak familia guztia gonbidatu zuen bertako jatetxean bazkari goxo batera.
Aitari eta anaiari istorioa kontatzeko asmoa zuten.
Aita aita! Ez duzu sinistuko gertatutakoa. - pozik eta alai oihukatu zion Josunek aitari.
Esaidazu maitea. - erantzun zion aitak.

Josunek bere aitari gertatutakoa kontatu eta berehala bazkaltzera joan ziren. Bukatu orduko, ohartu ziren 50€ aurreztu zutela bazkariari esker.

Eguna bukatutakoan, familia osoa hotelera joan zen. Hurrengo egunean maleta guztiak hartu eta bukatu ondoren herrira bueltatu ziren.

Oso ondo pasatu zuen familia guztiak Aste Santua, errepikatzeko asmoz joan ziren herrialde horretatik.

Haizea Otxoa, Mirari Plazaola eta Erika Ferreira

JAUSIALDI MALTZURRA

Urtarrileko ostegun euritsu batean, Iturripe kiroldegian, eskubaloiko talde bat bere asteroko entrenamendua egiten ari zen. Taldea 16 neska nerabez osatuta zegoen eta urte bat baino gutxiago zenbiltzan eskubaloia praktikatzen. Oso gogotsu zenbiltzan eta beraien indar guztiekin entrenatzen zuten, taldea oso elkartuta bai zegoen.

Entrenatzaileak ekipoa berotzen jarri zuen, eta berotzen ari ziren bitartean, neska bat korrika ari zela, jausi egin zen.
Aaaaaaaaa - oihukatu zuen neskatxak
Ondo al zaude - galdetu zion entrenatzaileak beregana urbiltzen ari zela
Ez, ez, ez nago ondo! - erantzun zion gazteak burumakur
Utzidazu ikusten - eskatu zion gizonak
Min handia egiten dit, kontuz! - esan zion neskak negarrez
Zutirik jartzeko gai ahal zara? - galdetu zion entrenatzaileak
Ez, ezin dut hanka mugitu ere ez ! - jarraitzen zuen neskak negarrez

Neska honek, ile marroi argia zuen, udazkeneko zuhaitzetako enborren bezalako. Begiak ilearekin bat zetozen eta alturaz, nahiko txikia zen. Barrea beti ahoan zeraman eta bere talderekin egotea asko gustatzen zitzaion, bai entrenatzen edota beste jokaldi batzuk ikusten, jolasten… Gazte honek, kirola egiteko arropa oso koloretsua zeraman eta bat egiten zuen bere izaerarekin.

Neska, eserleku batean eseri zen eta negarrez jarraitzen zuen. Orduan, entrenatzailea kezkatzen hasi zen eta izotzaren bila joan zen. Minutuak aurrera joan ahala, minak hor jarraitzen zuen eta neskak bere aitari deitzea erabaki zuen. Aita etorri bitartean, lagunek kanpora lagundu zioten, neska ezin zelako ibili, baina neskaren aurpegian sufrimendu handia ikusi zutenez, berarekin gelditzea erabaki zuten.

Minutu batzuk pasa ondoren, aita iritsi zen. Iritsi ahala, bere alabaren aurpegia begiratzeaz nahikoa izan zuen bere alaba ez zegoela ondo jakiteko eta dudarik eduki gabe bere umea ospitalera eramatea erabaki zuen.
Zer moduz txiki? - galdetu zion aitak.
Gaizki, aita gaizki! - erantzun zion neskak triste.
Ba zeri ari gara itxaroten? Goazen medikuarengana.

Ospitalera iritsi eta bertako gela bakarti eta isilean eserita itxaron zuten. Bere izena esan ala, medikuarengana urbildu eta medikuak bere hanka ukitzen hasi zen. Medikuak gazteari hanka ukitzen ari zela, galderak egiten zion, zer zuen jakiteko asmoz. Ostean, mediku gazte baina jakintsuak, min handia zuela ikustean, erradiografia bat egitera bidali zuen, oso arraroa bai zen molestatzen zion lekua.

Erradiografiaren txanda heldu zenean, neska urduri zegoen bere lehenengo aldia zelako. Ez zen berak uste zuen beldurgarria, ohe baten etzan zioten eta medikuak makina batzuk ondo jarri ostean bi erradiografia atera zioten. Argazkiak medikuaren eskuan zeramala, aitari bertan ikusten zena azaldu zion ondo. Honek, neskak eskafoidean fisura txiki bat zeukala esan zien eta denboratxo bat eramango ziola errekuperatzeak. Hankan egindakoa zer zen jakin ostean, igeltsua jarri zioten beste gela txuri eta garbi batean. Igeltsua ondo jarri eta gogortu ostean, bertako muleta batzuekin etxera itzuli ziren aita eta alaba.
Alaba ez zegoen beti bezain pozik eta alai, hiru hilabetetan eskubaloia ikusi bakarrik ahal zuelako, ez entrena, ez partidurik jokatu.

Aste ilunpetsu bat pasa ostean, medikuarengana itzuli ziren aita eta alaba. Ostiral bat zen ura eta neska oso urduri zegoen, ez zekien ondo igeltsua kenduko zioenik. Medikuaren gelara sartu eta medikuak horrela esan zion:
Gaur igeltsua kendu behar dizut.
Primeran! -erantzun zuen neskak ilusioz.
Jarri ezazu hanka hemen gainean - eskatu zion medikuak - mina egiten dizu?
Gutxiago - erantzun zion irribarre txiki batekin.

Bere hanka hobeto zegoen. Gaztearen begiak, etxeko argiak baino gehiago piztu ziren momentu artan, ezin zuen sinetsi eta poztasun horrekin bere lagunei kontatzeko irrikatan zegoen. Bere poztasunak oso gutxi iraun zion, medikuak nahiz eta igeltsu gabe egon ezin zuela kirolik egin esatean. Hilabete bat edota bi ezer egin gabe egotea komeni ziola eta besterik gabe, etxera itzuli ziren.

Neskak etxetik kanpo egon nahi zuen eta bere lagunekin bueltatxo bat ematera joan zen. Arratsalde gabean aldiz, mina egin zuen kiroldegira urbildu zen, bere gustuko taldearekin egotera eta taldekoak animatzera. Nahiz eta berak ezin zuen jolastu bere taldea sentitzen zuen bere barruan.

Malen Arteche

Iranzu Arbizu

Fatima Lamhandar

Ane Uribesalgo

EMAKUME ZOROA

Olatz Arrasaten bizi den emakume bat da. Marroi koloreko ile kizkurra eta begi urdinak ditu. Ez da oso altua, tamaina erdikoa. Jendeak oso eskuzabala dela esaten dute, izan ere, hainbat donazio egin ditu ONG desberdinetara. Bere senarrarekin bizi da Arrasaten, bi seme-alaba dauzka eta Aretxabaletan egiten du lan. 

Egun batean, lanera zihoanean, fabrikatik urrun aparkatu zuen, izan ere, ez zegoen fabrikatik gertu aparkatzeko lekurik. Aparkatu ostean, bere bidea jarraitu zuen. 

Bat batean, emakume bat balkoi batetik zintzilik zegoela ikusi zuen.

- Ez ezazu salto egin! - oihukatu zion Olatzek. 

Baina emakumea balkoi azpian zeuden kable batzuetatik zintzilikatu zen.

Olatz emakumeari konbentzitzen zegoen bitartean, beste pertsona bat agertu zen eta 112-ra deitu zuen. Ertzainak eta anbulantziak zetozen bitartean, geroz eta pertsona gehiago agertu ziren balkoi azpian. Olatz emakumeari konbentzitzen jarraitu zuen eta azkenean emakumeak salto egin zuen 4 - 5 metrotatik. Momentu horretan ertzainak eta anbulantzia bat agertu ziren. 

- Kanpora. Utzi, utzi lekua! - esan zuten poliziek.

Medikuek emakumea kamila batean jarri zuten. Emakumeak ileak tximista batek jo bazion moduan zituen. Aurpegian hainbat mozketa zituen, eta ez zen oso altua. Hanka bat apurtu eta buruan lesio txiki bat egin zuela esan zuten. Poliziak emakumearengana hurbildu ziren egin zuenaren zergatia galdetzera.

- Zergatik egin duzu salto? - galdetu zion poliziak.

- Hainbat Japoniarrek harrapatuta eduki naute aste askotan. Ihes egiten saiatu naiz baina ezin izan dut. Ikusi duzuena zen bide bakarra. - azaldu zuen emakumeak.

Poliziarengana emakume bat hurbildu zen. 

- Nik ezagutzen dut emakumea. Lorea da. Bere semea nire alabaren eskola berean dago. - esan zuen.

- Beraz, seme txiki bat dauka? Uste duzu umea barruan egon ahal dela?

- Ez. Ordu honetan umeak ikastolan egoten dira.

Poliziak etxe barrura sartzerakoan, Loreak esandakoa gezurra zela ikusi zuten. Drogen eraginez, imajinatu zuela hori guztia esan zuten. Lurra zigarroz beteta zegoen.

Bertara hurbildu ziren pertsonei DNI a eskatu zien eta kasuko testigu izan ziren.

Olatzek hori guztia pasa ondoren, lanera joan zen eta berandu gainera.

Jone Barandiaran, Txomin Maidagan eta Oier Limia

ORDIZIKO FURGONETA

Bazen behin, lagun koadrila bat ondoko herrira juergan joatea adostu zuena. Lagun koadrila ez zen oso handia, 5 lagunekoa zen. Bere kideak Amaia , Miren , Antton, Pako eta Elene ziren. Amaia eta Miren beti elkarrekin zeuden, Antton beti arazoetan sartzen zen, Pako taldeko lotsatiena eta Elene koadrilako beldurtia zen.

Gutxi gora behera 20:00 aldera bus-a hartzea erabaki zuten baina iritsi zirenean, konturatu ziren autobusa 19:50 pasatzen zela.

-Zer egingo dugu orain?Autobusa galdu dugu…-esan zuen Elenek kezkatuta
-Lasai Elene, autostop eginez joango gara.-lasaitu zuen Mirenek.
-Autostop?Hori ez da arriskutsua izango?-galdetu zuen Elenek berriro ere.
-Ez kezkatu,zu nirekin zaude-erantzun zion Pakok.

Azkenean Elene konbentzitu zuten eta autostop eginez, Ordiziara zoan bidea hartu zuten oinez. Denbora handi bat oinez zaramatzatela furgoneta txuri bat agertu zen.

-Begira! Furgoneta bat dago hor aurrean!-esan zuen alai Amaiak
-Inola ere ez, begiratu nolako itxura duen!-esan zuen Elenek oihuka
-Elene mesedez,ez izan hain beldurtia! Zurekin nekatzen hasia naiz-erantzun zion Anttonek pixkat haserretuta
-Azkenean zerbait gertatuko da, eta ez esan ez nizuela ohartarazi-esan zuen Elenek

Egia esanda Elenek arrazoia zuen. Furgonetak ez zuen oso itxura ona baina herrira iristeko beraien irtenbide bakarra zen, beraz, igotzea erabaki zuten. Atea zabaltzean, gidaria ikusi zuten eta furgonetak baino itxura okerragoa zuen. Gizon altu bat zen, guztiz beltzez jantzita zegoen eta ebakiondo bat zeukan aurpegian.

-Kaixo,nora zoazte?-galdetu zuen furgonetako gizonak
-Ba Ordiziara goaz, baina aharantza ez bazoaz berdin dio- erantzun zuen Pakok.
-Lasai, aharantza noa beraz igo eta eramango dizuet - esan zien mutil misteriotsuak.

Ez oso konbentzituta, gazte koadrila furgonetara igo ziren.  Beldur pixka bat zuten eta orduan, furgonetakoa galdera arraroak egiten hasi zen, non bizi ziren, zenbat urte zuten....

Beranduago, koadrila ohartarazi zen, Ordizia herria pasatu zutela, beraz gehiago kezkatzen hasi ziren. Orduan, beste herri arraro batean gelditu ziren, mutilak oso erasokor jaisteko esan zien. Koadrilakoak, mutilak eraso egiteko asmoa zuela pentsatzen zuten, baina bat batean, furgoneta joan egin zela ikusi zuten.


Lasaituta lagun koadrila korrika hasi zen, mutilak berriz etortzeko erabakia hartzen bazuen ere. Bost minutu korrika egin ondoren gelditu egin ziren, baina arazo bat zegoen, leku horretan koberturarik ez zegoen.
-Kakatzarra,leku honetan ez dago koberturarik-esan zuen Anttonek amorruz
-Egia da, nik ere ez dut koberturarik-esan zuen Elenek kezkatuta

Ez zekiten zer egin eta ez zekitenez nun zeuden leku seguru bat topatzea adostu zuten.
-Goazen leku seguru bat topatzen,eta han erabakiko dugu zer egin-esan zuen Pakok jakituriarekin.
-Niregatik ondo.Goazen eskumarantz.-Amaia
Herri arraro horretan buelta bat eman ostean, etxe abandonatu bat ikusi zuten eta sartzea adostu zuten.
-Ongi da,ba zer egingo dugu?Niregatik hemen gaua pasatu eta bihar,argiago egongo dela,polizia bulegoa topatuko dugu-esan zuen Amaiak
-Eta norbait sartzen bada?-galdetu zuen Elenek
-Zu lasai,norbait sartzen bada nik uxatuko dut-esan konfiantzaz Pakok.

Gaua etxe horretan pasatu ondoren, etxera bueltatzeko asmoz, bertatik irten ziren eta bertan emakume bat aurkitu zuten.
-Begira! Emakume bat,berari galdetu diezaiokegu.
-Bai,gainera emakume zahar bat da,konfiantza gehiago ematen dit-esan zuen Elenek
Emakume nagusi horrek , ile grisa zuen eta bere lurrina, limoizko izozkia bezain freskoa zen.
-Barkatu nondik dago polizia bulegoa? - galdetu zion Amaiak emakumeari
-Kale hori jarraitu eta eskumatara dago- argitu zien emakumeak
-Eskerrik asko! - eskertu zion Mirenek

Polizia bulegora iristean, poliziei gertatutakoa kontatu zioten.
Poliziak, koadrilakoei lasaitzen saiatu ziren eta beraien gurasoei deitzeko mugikor bat utzi zien.

-Lasai egon, mutil hori poliziaren ezagun bat da- argitu zien poliziak
-Beste koadrila batzuei ere gertatu zaie guri gertatutakoa?- galdetu zien Anttonek
-Bai, baina lasai egon, ondo zaudete eta hori da garrantzitsuena- esan zion beste polizia batek
-Hurrengo baterako kontu handiagoz ibili eta arazoren bat sortzen bazaizue ez fidatu ezezagunez.

Koadrila beraien gurasoekin hitz egin ostean, beraien etxeetara bueltatuak izan ziren. Eta hurrengo jaietarako kontu handiagoz ibili ziren eta ez ziren ezezagunez fidatu.

                                                        Ander Hickey, Irati Santiago, Ane Axpe

PATINETE MADARIKATUA

Uztaileko egun batean , Oihanek zortzi urte egin zuenean, patinete bat oparitu zioten. 

Eskerrik asko aita, oso polita da - eskertu zion umeak aitari.

Mutikoa alaia, jatorra , ausarta eta  kirolaria zen. Ile gutxiko ume bat zen , argala eta txikia. Oihan bere aitaren Orioko etxean zegoen eta patinetea estreinatzeko irrikaz zegoen.  Aita  Jon deitzen zen. 30 urte zituen.Oso argala zen, baita oso kirolaria ere. Triatloiak egiten zituen eta Oihan beti animatzera joaten zen. Aitak   hilean 100€ donatzen zituen. Oso esku-zabala zen.
Goiz hartan aita erosketak egin behar zituen.

Joan al naiteke kotxearen aurretik patinetean? - galdetu zion Oihanek irrikaz

Bai lasai, baina kontuz - baieztatu zion aitak.

Aldapa handi bat jaisten hasi zenean. Abiadura handiarekin jausi egin zen. Aurpegia lurraren kontra joaz. Lurra zementuz egina zegoen. Oraindik bidea ez zegoen bukatuta. Jausi bezain laster, Oihan negarrez hasi zen.

Aita!! Aita!! laguntza…! - oihukatu zuen Oihanek
Ume, ume, ondo al zaude? Ea ba goazen ospitalera  bizkor - esan zuen Jonek 



Orduan , aitak kotxea gelditu zuen eta Oihan kotxean sartuz, Zarautzeko ospitalera abiatu ziren abiadura bizian . 

Oihan ez zaitez lokartu, okerrago izango da ! -  esan zion Jonek izututa.

Oihanek ez zion kasu egin eta lokartu egin zen. Hamabost minutu geroago ospitalera heldu ziren. 

Hemen gaude Oihan , heldu gara - oihukatu zuen aitak pozik

Ospitalea txuria eta oso handia zen. Aitak begia nola zuen begiratu zion.

Ai ene,  handi-handia eginda daukazu, barrutik morea eta kanpotik horia duzu.

Jarraian, Oihan esnatu egin zen. Aitak eskuetan hartu eta korrika ospital barrura eraman zuen. Ondoren  medikua umetxoarengana etorri zen. 

Mediku bat, mesedez! Nire umeak istripu bat izan du! - esan zuen Jon-ek urduri.

Sartu zaitez gela honetan - esan zion medikuak Jon lasai nahian.

Hirurak gelan sartu ziren.Gela argia, txuria eta lasaia zen.Medikua begia aztertzen zegoen bitartean , lasaitzeko, galderak egin zion.
Zelan deitzen zara? Ni Puri - Galdetu zion medikuak

Oihan deitzen naiz eta 8 urte ditut.

Zer gertatu zaizu? - Galdetu zion Purik begia ukitzen zegoen bitartean bista konprobatuz.
Aldapa bat patinetearekin jaisten nengoen eta aurpegia lurraren kontra jo dut.- esan zion Oihanek.


Medikua txikia, lodia  eta oso atsegina zen. 

Ea ba itxi begia, 2€-ko txanpon bat jarriko dizut begian, gehiago ez handitzeko. - esan zion medikuak

Oihanek begia itxi zuen eta  15 minutu pasa ondoren txanpona kendu zion.

Pomada eta pastilla hauek emango dizut minarentzako, egunean 8 orduro hartu eta pomada gauetan eman behar duzu. - esan zion medikuak
Eskerrik asko Puri- eskertu zion Aitak

Oihan eta Jon hospitaletik irten eta berriro Orioko etxera joan ziren.


Bi aste pasa ostean , Oihanen begia guztiz  sendatu zegoen, ez zuen pomadarik ematen, ezta pastillarik hartzen ere, izan ere, berriz ere aldapatik jaisten saiatu zen.Oraingo horretan ez zen erori eta gehiago zaintzen hasi zen.

HODEI, AINHOA ETA IRAITZ