Nire familia eta ni Mediterraneora joan ginen oporretan, baina bat-batena, amona gaixotu egin zen. Oporretara joan ginenak, nire ama Maite, ederra, zerua bezain urdinak zituen begiak eta ile txuriduna zen baita, bihotz onekoa eta alaia era, aita bezalakoa, baina aita Xabik,ile beltza zuen, ikatza bezalakoa. Nire anaia Mikel eta ni Ander birkiak ginen, beraz, berdinak ginen, ile beltza eta begi urdinak genituen, eta amona Pilarrek ile txuria eta begi berdeak zituen, munduko amamarik jatorrena zen.
Amonak "gripe" bezalako bat harrapatu zuen, ahotik odola botatzen zuen eta, hurrengo egunean , hil egin zen.
Guri oso arraroa iruditu zitzaigun eta, horregatik, funeral ostean, gurasoek ikertzaile bati deitu zioten.
- Xabi ez dut sinesten amonari gertatutakoa - esan zuena amak.
- Nik ere ez - erantzun zuen aitak.
- Eta zen egingo dugu ? - galdetu zuen amak triste.
- Ikertzaile bati deituko diot - esan zuen aitak.
- Ongi da - erantzun zion amak.
Hurrengo egunean, gizon bat etorri zen etxera:
- Kaixo, Jon naiz, ikertzailea - esan zuen serio.
- Kaixo, gu Lopez familia gara, sartu - esan zion aitak.
Egun hartatik aurrera, nik eta Mikelek Joneri lagundu genion eta 2 egun pasatu ondoren, Jonek deitu egin zigun notiziekin. Jonek kontatu ziguna harrituta utzi gintuen.
- Nola da posible amona espia izatea ? - galdetu nuen.
- Ondo gordeta zuen - esan zuen aitak.
- Egia da- erantzun zion nire amak.
Egun horretan, amona hil zuen gizona kartzelatua izan zen eta gu etxera bueltatu ginen, eta bueltatzerakoan, egunkari guztietan geundela konturatu ginen, ikertzailearekin batera.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina